De ploeg spreekt Engels. De map ligt in het Nederlands.

In veel keukens in Nederland is de voertaal een mix. De kaart is Nederlands, de bestelling naar de leverancier ook, en het overleg bij de pass gaat in het Engels. Een hygiënemap die alleen in het Nederlands in de la ligt, instrueert dan de mensen die hem toch al kunnen lezen.

De cursus hier laat de medewerker de taal kiezen op het startscherm: Nederlands of Engels. Dezelfde vragen, dezelfde grenzen. Een gekoelde levering op 11°C blijft een levering die je weigert, of de zin nu ‘weigeren’ of ‘reject it’ is.

Eén link voor de hele groep

De werkgever deelt één uitnodigingslink. Iedereen vult de eigen naam in. Een account per medewerker zit er niet tussen, expres: seizoenskrachten hebben geen zin in nóg een wachtwoord, en jij hebt geen zin om ze aan te maken. De plaatsen die je kocht, gaan pas op als iemand het examen in gaat. Oefenen mag, en een onvoldoende legt de plaats terug.

Het certificaat komt op de ingevulde naam. Vraag mensen die naam te schrijven zoals op hun loonstrook of pas, niet zoals de bijnaam op de planning. Bij een controle wil je die twee kunnen laten zien als dezelfde persoon.

Wat een vertaling niet oplost

Iemand kan de toets halen en de volgende ochtend alsnog een warme doos aannemen, omdat de chauffeur druk zet en de chef al weg is. Taal haalt de hiërarchie niet weg. Wat het wel doet: je kunt niet meer zeggen dat je het nooit hebt uitgelegd. De kopie staat in het dashboard, met datum en nummer.

Hoe die toets is opgebouwd, staat in de cursus op je telefoon.